Er valt veel te zien in Valthe – wandeling

Ooit was er een vesting, ooit reed er een trein, ooit… Valthe is een van die kleine dorpen op de Hondsrug (Drenthe) met geschiedenis. Samen met mijn vrouw maakte ik er een hartstikke leuke wandeling en willen die graag delen. Een reis door de tijd.

Valthe: keuze uit 4 wandelingen

Als je Drenthe zegt, zeg je sowieso wandelen. De provincie is een walhalla voor wandelaars. In een dorpje als Valthe met een kleine 550 huizen en ruim 1.200 inwoners zijn zelfs vier routes uitgezet: rood (4 km), blauw (8,5 km), groen (10 km) en oranje (11 km). Allemaal even leuk en je ziet steeds wat anders. Nederlands gezind: we kiezen voor oranje! Een van de ‘Ommetjes’. Je volgt de oranje paaltjes of gebruik de gpx-wandelkaart op je telefoon om precies te zien waar je loopt.

Een kleine kanttekening: de nummers op het kaartje op de telefoon staan niet altijd op de juiste plek.

Van station naar hunebed

Vanaf het begin van de 20e eeuw tot net na de oorlog lag Valthe aan de spoorlijn Zwolle-Stadskanaal. Het oude stationsgebouw heeft nog steeds zijn oude glorie, inclusief het prachtige tegelplateau met ‘Valthe’ erop. Super leuk dat er nog een stukje perron ligt, dat de spoorwegbomen en de paal met kruizen er staan. De bekende stationsklok geeft nog altijd de juiste tijd aan. Het stootblok markeert het einde van een in steen uitgevoerd stuk spoor, zelfs met ‘bielzen’.

We zoeken het oranje bordje. Eerst een stukje dorp voordat we ‘naar buiten’ gaan. Het overbekende bordje verwijzend naar een hunebed triggert ons. Even afwijken van de route, het was ’t waard! Twee mooie hunebedden onder de bomen. We strepen D36 en D37 af van onze lijst. Wist je dat er nog 51 hunebedden in Drenthe zijn? Het blijft fascinerend.

Terug naar de route die ons buiten het dorp brengt. Het kaartje op de telefoon is wat onduidelijk, maar wat verder op het pad staat een klein geel bordje: ‘grafheuvel’. Maar ja, dan zien we nog niks… Pas als we de hoek omgaan en achter de boerderij kijken, zien we hem. Uit de Vroege-Bronstijd tussen 2000 en 1600 voor Chr. Net zo fascinerend als de hunebedden.

Herrie in de Schoapkoel

Al lopende horen we steeds meer gekwaak, dat komt uit de voormalige Schaopkoel. Ooit werden hier de schapen gewassen voordat ze geschoren werden. ’s Winters is het een ijsbaan. Maar nu? Nu kwaken er knoflookpadden. We ruiken (en zien) ze niet, maar we horen ze wel!

De zon breekt steeds meer door, dus gaan onze jassen uit. De natuur om ons heen is schitterend. Weiland en bebossing, soms recent aangeplante bomen, wisselen elkaar af. Vanaf een vlonderbrug in het gebied Schaangedennen kijken we uit over, zoals het bord aangeeft, een zandrug en een droogdal met uiteenlopende kruiden en fauna. Ooit ontstaan in de ijstijd. Door wind, water en smeltend ijs.

Een waterval?

Afgelopen winter waren we ook in Drenthe en liepen we een deel van de ‘In het spoor van de mammoet’-route. Dikke pakken sneeuw en gladheid, maar wel een leuke route! Door het Hunzebos en langs een waterval. Althans, daar wordt naar verwezen. Hij ligt namelijk droog. Het bruggetje en het touw om eroverheen te gaan zijn vooral voor kinderen geweldig. Als ‘eerbetoon’ aan de toenmalige sloot en de dienst die het heeft gedaan voor de afwatering van de akkers wordt de ‘waterval’ in stand gehouden.

De route leidt ons langs het Fletcher Hotel, een manege en een golfbaan. We wandelen over een lange betonweg, het enige minpuntje op de route. Het pad langs het water maakt veel goed met aan de overkant nieuw aangelegde bossen op te natte landbouwgrond. Zonder paden, zonder verdere toegang, het pad was op sommige plekken haast niet te belopen. Smal en dus voorzichtig voetje voor voetje. Slingerend door hoog gras, manshoge berenklauwen en prikkende brandnetels. Maar goed, dat was toen wij er liepen (juni)…

Terug in het dorp

De bewoonde wereld van Valthe doemt op. Een infobord geeft aan dat alles links voorbij de weg vroeger bij het Bourtangermoeras behoorde. Onderdeel van een uitgestrekt veengebied waar ooit turf werd gestoken. Moeilijk voor te stellen. Nu zijn het akkers waar de boeren druk zijn. In 1907 bezochten koningin Wilhelmina en prins Hendrik de veenafgravingen. En weet je waar ze aankwamen? Juist ja, op station Valthe. Netjes met de trein. Een monument herinnert er nog aan.

Bijna zijn we aan het einde… alleen de Valtherschans nog! Volgens de route hadden we die eerst moeten bezoeken, maar dat hadden we niet gezien. Dan logischerwijs aan het einde van de wandeling. De Valtherschans is ooit ontstaan aan de weg door het veenmoeras. Als verdedigingswerk tegen ‘Bommen Berend’, de bisschop van Munster. Net zo waardevol als Vesting Bourtange. Berend is er nooit geweest. Er is nooit gevochten en de vesting verdween langzaam in het landschap. Nu is het in ere hersteld.

Een leuke afsluiting van een fantastische wandeling. Niet voor niets noemen ze Valthe: ‘de archeologische parel van Drenthe’. We hebben veel parels gezien.